Bir “Neye Niyet, Neye Kısmet” ile daha karşınızdayım. Mutfak, sen planlar yaparken çıkan alakasız yemeklerdir diye boşuna dememişler-dememişler evet, şimdi ben uydurdum. Dün, 7 sene önce liseden elcağızımla mezun ettiğim iki öğrencim gelecek diye önceden denediğim bir tarifimi yapmak üzere işe koyuldum. #AOBAgingerbread gıybetle iyi gider dedim. Sade yağım yetmeyip, dut kurusu da bir gıdım kalınca, detokslu ağzımla inovatif hareketlere kalkıştım.…
Bir “doktor bu ne?” ile daha karşınızdayım. Kişisel tarihimin en iyi tatlılarından birine imza atmış olabilirim. Öyle ki, soyadım Baylan olsa bu da Kup Griye olurdu. Ancak bendeniz Ocak, Gözde Aral Ocak. Peki bu yavruların adı ne olacak? — Demiştim ve yine şahane öneriler geldi. @hafiftarif’in petite four (raw pötifur), @meltmgk’in Pileli Kup, @bicemkarakas’ın Dişli Piliye önerileri arasında kalıp, bir sentezle “Kup Piliye”yi…
Baktım bugün maşallahım var, hadi kendime bir kıyak olsun, sağlıklı ıssız adam keki (aman işte bildiğin havuçlu kek) yapayım dedim. Havuç bulamayınca, turuncu mu turuncu, tatlı mı tatlı diyerek (bkz. kendi kendine meşruiyet ispatı) balkabağını rendeledim. Elimde badem fazlası var diye cevizin yanına onlardan ekledim. İncirim azdı, üzüm ne güne duruyor ki dedim. Unum bitiyor diye hindistan cevizi rendesiyle destek…
Geçenlerde story’de paylaştığım baklava tepsisiyle yapılan evlenme teklifi üzerine Ayşe Köroğlu ile yazışırken (bkz. zenginin malı-züğürdün çenesi), “aman fıstıkla bir yufka yap, sür üstüne kaju kremasını, ye bacım” dedi. “Ahan da” dedim, “sadece ilham değil, kopya veren perim var!” Tabi deneysel çalışmalara girmezse ölecek hastalığım olduğundan, ben ana fikri sabit tutarak şekil yaptım. Ve birer pestil/yufka hazırlayıp, aralarına verdim kefir peynirini,…
Yine bir gün mutfakta en Derya Baykal halimle misafire kurduğum kahvaltı sofrasını topluyoruuum… Baktım bir kase tahin-pekmez E hafta içi o mümkün değil bitmez Ziyan olmasına da gönlüm elvermez Düşündüm içine ne gider, ne gitmez Kuruttuğum filizlerim bir ömür beklemez Aktive olmuş fındık-badem tadından yenmez Az kuru üzüm candır, ondan zarar gelmez Attım kurutucuya, zaman geçmek bilmez Armut kuruları göz kırpınca, dedim…
Kendimi kandırıp, kışın gelişine sevinmek için küçük kirli oyunlarım var. Sonbaharla birlikte kabak tatlısı, kestane, sahlep, leblebili boza, sıcak şarap, zencefilli bisküvi bir çeşit “winter-fest” yaparlardı benim evde (tarçın seviyorsam demek). Tabi zamanla bu arkadaşlar evrimin acımasız çarklarından geçerek nispeten sağlıklı alternatiflerle yer değiştirdiler. Geceden üzerine toz şeker serptiğim kabakların yerini son 3-5 senedir, pek de adıyla müsemma olmayan bir…
Instagram adetlerinden biridir “ya vallahi çok sordunuz, anlatayım bari”yle giriş yapmak. 2 gündür ‘yalandan nachos’ yiyorum, story’de paylaştığım kahvaltıların ve öğle yemeğimin eşlikçisiydi kendileri. Ya arkadaş 1 kişi de (bak 8700 küsür kişide 1 beşer yahu) çıkıp sormaz mı ne ola ki bu yalandan nachos diye! Sormadı. Şimdi ben gururlu bir nalet olsam, bu duruma içerleyip, “artık sorsanız da anlatmam”…
Can’la ilk 2 yılımız bir uykuyla sınanma haliydi. İlk 7 ay hiçbirimiz uyku nedir bilemedik! Örneklemek gerekirse, hem reflüsü, hem de gazı olan bir bebeği uyutmak > leblebi tozu yiyip, “Şemsi Paşa Pasajı’nda sesi büzüşesiceler” demek. Hala tasavvur edemeyenler için biraz daha açayım. Bebe dediğin süt içtikten sonra gazı çıksın diye sırtı sıvazlanan bir yaşam formu. Reflüsü olan bebenin ise…
Dün gece Can’a seçeneklerini sayıp, ne yemek istediğini sordum. Can: Çorba, hünkar beğendiğin beğendisi, köfte-patates-balık (Bkz. Misak-ı Cancan: Köfte-patates bir bütündür, bölünemez!) Ben: Oğlum çok olur, nasıl yiyeceksin bunları? Can: Önce birini, sonra öbürünü, sonra öbürünü, sonra öbürünü… Yaa gençler, hayat aslında ne kolay, sadece nereden baktığımıza bağlı. Dün bir isim bulayım diye “doktor bu ne?” diye sordum, muhteviyat için…
